FANDOM


Ten artykuł należy do starego kanonu.
Marnid

Marnid

Księgi Marnida - jedna z czterech głównych części Pisma Etnicznego.

Marnid był wiernym sługą i uczniem wielkiego proroka - Murzyna Janusza. Spisał jego liczne podróże po Calradii w około 50 księgach. Część z nich zachowała się do naszych czasów. W swoim dziele Marnid opisuje Janusza z wielką miłością i w przeciwieństwie do Lezalita bardzo rzadko wymienia złe cechy swojego mistrza.

Księga 6

Murzyn Janusz, dnia któregoś, szedł pustynią i zauważył góry. Och! - jakże piękne mu się wydały! - Tam musi mieszkać Niedźwiedź! - powiedział, do swego wiernego ucznia, Marnida. Wyruszył na górę, która zdawała się być najwyższa. Zostawił u jej podnóża swych uczniów, którzy czekali na niego całą noc.

Księga 7

Wspinał się więc Janusz na górę, tak jak kazał mu wewnętrzny głos. Kamień po kamieniu piął się ku szczytowi, a gdy na niego dotarł, zobaczył małą brzózkę. Przemówił wtedy do niego Niedźwiedź. - Dzielny mój Januszu! Ty musisz być niczym ta brzózka. Rośnie sama na szczycie góry, tak jak ty żyjesz sam, pośród niechętnych ci ludzi. Nie ma tu ziemi, na której mogłaby się oprzeć, więc wbiła swe korzenie trudem olbrzymim w skałę i wspina się niezachwiana ku górze! Tak i ty musisz zapuścić korzenie w krainie, w której nie ma twoich krajan i także musisz piąć się w górę w hierarchii tutejszego społeczeństwa.

Księga 9

Gdy Marnid razu pewnego spał na pustyni, sen przyśnił mu się niesłychany. Szedł w nim Janusz przez oazę, a oczy wierzących patrzyły na niego z uwielbieniem. Lecz był wśród nich jeden starzec, który zamiast patrzeć na etnicznego wysłannika, patrzył na północ. Podszedł więc do niego murzyn, a on odwrócił się ukazując swą twarz, na której wyryty pazurem niedźwiedzim był znak potężnego tytana, a Janusz wiedział, że był to kapłan Niedźwiedzia przysłany aby wieści mu przekazać.

Księga 10

Rzekł wtedy starzec do Janusza - Idź i nauczaj w mieście sułtana Hakima, nawróć go i zbierz wojska jego. Musisz wyruszyć nieść wiarę od pustyń południa, po krańce północy.

Księga 11

Wyruszył więc prorok do miasta sułtana - wielkiego Hakima, nauczając po drodze ludzi, kobiety, rudych i azjatów. Gdy dotarli oni do miasta, ukazały się ich oczom mury pałacu sułtana. Janusz, w swej mądrości, udał się tam i nauczał, a gdy zobaczył go pan Sarranidów, zawołał go do siebie.

Księga 12

Janusz wszedł przed oblicze sułtana, głosząc mu słowa Niedźwiedzia. Sułtan, słuchając jego przemowy, nawrócił się, lecz pani Basia zesłała na niego imperialistyczne myśli, które swym niecnym językiem przemawiały do władcy - Janusz jest czarny! Udaje białego, nie możesz mu wierzyć, spójrz na jego twarz, spójrz na jego wąsa!. A Hakim spojrzał, lecz zaślepiony zobaczył czarność, zamiast cudnej białości Janusza, ukazała mu się ciemna twarz i wąs, który był rudy.

Widząc takim Janusza, wysłał go na ziemie zdradzieckie - Ty czarna istoto - rzekł - przybywasz do mnie i przeklinasz ten pałac swym czarnym językiem! Udasz się więc na pustynie, gdzie odpokutujesz za swe zbrodnie!

Księga 13

Udał się więc na wygnanie, jeździł od wioski do wioski, od oazy do oazy, nauczał, a uczniowie jego za nim podążali. Wśród nich był Nizar oraz wierny Marnid. Zebrał wielkie grono uczniów i swą potęgą zauroczył Lady Szmatę, która wybłagała szansę dla Murzyna Janusza.

Księga 14

Emir Parmezan słysząc te lamenty, nakazał przyjąć go do armii sułtana, jako najemnika. Zebrał więc Janusz swój oddział i nakazał im składać przysięgi święte, w obliczu Niedźwiedzia i Ignacego. Nakazał im wystrzegać się w bitwie pani Basi i wszystkiego co z nią związane. Walczcie dla chwały Niedźwiedzia, a wielka będzie wasza nagroda - rzekł do swych uczniów, a ci słuchali go z oczyma otwartymi szeroko jak bramy Czarkatraz, i z niedowierzaniem wypisanym na twarzach.

Księga 15

Ruszyli na wojnę. Wielka armia uczniów Janusza szła dniem i nocą, a Niedźwiedź dodawał im sił. Szli przez pustynię, przez góry, łąki, doliny i zamarznięte krainy, a Janusz przewodził im w blasku chwały, aż dotarli na mroźne ziemie Nordów, gdzie stoczyli pierwszą bitwę z niewiernymi.

Księga 16

Bitwa była wielka, wyznawcy Niedźwiedzia odnieśli zwycięstwo na prawej flance, lecz niestety Janusz został ranny. Płacz i lament podniósł się w szeregach jego uczniów, gdy wielki wódz padł na ziemię. Buława wypadła mu z rąk, a gdy dojrzeli to Nordowie, ruszyli w jego kierunku. Murzyn, pozbawiony swego oręża, począł błagać pulchnego boga o pomoc. Dał mu więc ratunek, a był nim brat jego czarny - Nizar. Własnym swym ciałem zasłonił rannego, odbił cios wrogiego wojownika i położył go szybkim dźgnięciem. Janusz wstał i dziękując Niedźwiedziowi, podniósł buławę ruszając w bój.

Księga 22

Gdy Janusz dotarł do oazy, dostrzegł swymi oczami murzynów. Byli oni czarni niczym smoła, brudni i biedni. Nie mieli właściciela... Janusz, którego imię opiewane jest od królestw Nordów, na północy, aż po ziemie sułtana Hakima na południu, postanowił ich przyjąć do swego oddziału.

Gdzie tylko nauczał, murzyni pracowali, a pracowali wspaniale! Zbierali bawełnę, machali pałkami do rytmu wybijanego przez mistrza, zbierali dary dla Niedźwiedzia i drążyli tunele w kopalniach. Janusz widział ich poświęcenie i karmił ich kośćmi ze stołu swego.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.